Een legende uit Litauen
„Op mijn manier zoek ook ik wel God of het goede en juiste, of wat datgene ook moge zijn waarvoor een mens zich veel moeite doet.“ (Th. Mann)
„Vertrouw op de Heer, doe wat goed is, hoed uw trouw in het land waar gij woont.“ (Psalm 37, 3)
Een man verliet zijn stad, om God te zoeken. Na drie dagreizen vond hij de verblijfplaats van God, midden in het bos. Enthousiast en opgetogen liep hij terug naar zijn stad. Daar probeerde hij iedereen over te halen, met hem mee te gaan en om een tempel te bouwen op de plaats, waar hij God had ontmoet. Twaalf mannen en vrouwen gingen met hem mee. Onderweg kwam hun, aan de andere kant van de weg, een eenzame pelgrim tegemoet. Ze riepen hem toe: “Keer om en kom met ons mee: we hebben God gevonden. We weten waar Hij woont!” De pelgrim echter begroette hen karig en kort en vervolgde zijn weg. Toen de godzoekers aankwamen op de plaats waar God had verbleven, klopten zij aan. Een engel opende de deur. Toen zij vroegen naar God, antwoordde de engel: “God is niet meer hier. Hij blijft nooit langer als een dag op de zelfde plaats. Hij is voortdurend onderweg, om de mensen te zoeken. Als jullie in de stad waren gebleven, zouden jullie hem hebben ontmoet. Jullie mensen hebben echter niet het geduld om op hem te wachten en niet de ogen waarmee je Hem kunt zien.” Teleurgesteld maar ook tot nadenken gestemd gingen ze terug naar hun stad. Daar vertelden ze wat hun was overkomen. Na veertig jaren verbleekte de herinnering aan dit verhaal. Op een dag verliet een man de stad….
De volgende update is op 29 januari.
Een tot nadenken stemmende legende voor mensen (zals wij) die te doelgericht (of is het te weinig doelgericht) op weg gaan. Dank je wel.
Doet me denken aan ‘De hemel op aarde’ van Frans Boddeke in ‘n Bloembak Blauwe Begonia’s op pagina 42. Wie of wat hem inspireerde dit verhaal destijds te schrijven, weet ik niet, maar de pointe is van alle tijden, zo blijkt ook hier weer.